GECE
Mahi TÜRKMEN

GECE

Bu içerik 2950 kez okundu.

Şairlerin bile şikâyetçi olduğu, Tanrıların dahi inanırlarını onun ile korkuttuğu; dağ başındaki çobanın, kaçış için ıslıklara sığındığı;  Kurbağaların karşı koymak için "vurk, vurk" diye bağırdığı; hastaların, boğuştuğu kâbus. Yalnızların korkulu hissiyatı. Özleyen gözyaşların pınarı. Ey Karanlık! Nedir seni bana dost yapan?

Trenlerin, otobüslerin kaçtığı                                                                                                                                                                 

Annelerin bitmek bilmeyen sancılı endişesi                                                                                                                                                    

Kibritçi kızın kibritlerini bitiren                                                                                                                               

Mumların tükenmekten kurtulamadığı                                                                                                                                                      

Yolcunun yolunu yürüyemediği; yolu bitiren                                                                                                                   

Kuşların kanatlarını kıran                                                                                                                                                                          

Güllerin boynunun büken                                                                                                                                                    

Ey Bülbülün sesini kesen. Nedir seni,  bana fısıldatan, Kalemime mürekkep ve sözcüklerime yol yapan.

Ya seni, bitmiş olan yoluma, yol yapana ne denmeli?

Sana diyorum ey gece sana. Sen değimlisin;

Gökyüzüne dumanlar salan                                                                                                                                          

Gözlere perde çeken                                                                                                                                                            

Sılaya şafak saydıran                                                                                                                                                  

Güneşi batıran 

Nedir seni bana doğuran? Küllerimi yeniden alevlendiren ve yaşlanan yüreğimi çocuklaştıran. Herkesin şikâyetçi olduğu, bana ise müjdeleyici olan dostum.

Sana diyorum ey gece sana. Sen değimlisin;

Sessizce akan pınarlara ses veren                                                                                                                             

Yıldızlara göz çevirten                                                                                                                                              

Nedir beni bu karanlığın ışığına emdirten?

Ve bana;  Herkül'ün gücünden, Afrodit'in şehvetinden, Athena'nın bilgeliğinden da fazla ve Dionysos'un deliliğinden; daha büyük delilik veren.

Ey güneşimin doğuşu…

Bana kendi ışığıma dönmeyi öğreten.                                                                                                              

Bana, kendimden kopan renkleri yeniden veren.                                                                                                     

Bütün kopan renkler, şimdi daha güzel ve yüksek sesle konuşur Deruniyle.

Bir sevgi özlemi var ki sende, öz dili ile sen söyler oldun Deruniye.

En güzel ışıksın sen Deruniye.

DİĞER YAZILAR
Sende Yorumla...
Kalan karakter sayısı : 500
İLGİNİZİ ÇEKEBİLİR X
Siverek'te insanlığın ölmediğinin fotoğrafı
Siverek'te insanlığın ölmediğinin fotoğrafı
Kent ormanında çalışmalar sürüyor
Kent ormanında çalışmalar sürüyor