Dünya, kadınların omuzlarında yükselen devasa bir terazi gibidir. Bir kefesinde ince elenmiş şiirler, yanık türküler ve nakış nakış işlenmiş sevdalar; diğer kefesinde ise nasırlı eller, güneş yanığı yüzler ve tarihin sessiz yükü... Şiirler çoğu zaman kadınlar için yazılır, mısralar onların ruhuna dokunmak için yarıştırılır. Ancak hayatın gerçeği, o mısraların zarafetinden çok daha serttir. Kadın aşkın öznesi olduğu kadar, mücadelenin de en çıplak halidir.
Kadim Topraklardan Modern Sancılara
Mezopotamya’nın tozlu duvar kabartmalarına baktığımızda, kadını erkeğiyle omuz omuza görürüz; at binerken, ok atarken, hayatı birlikte inşa ederken... Anadolu’nun kadim ruhunda kadın, yaşamın doğal uzlaştırıcısı ve dengesidir. Peki, ne ara ve nasıl oldu da omuz omuza duran bu denge, kız çocuklarının sesinin kısıldığı, emeğinin yok sayıldığı bir karanlığa evrildi?
Sanayi toplumuna geçişle birlikte "eşitlik" kelimesi dillerden düşmez oldu ama bu söylem çoğu zaman bir modern zaman masalı olarak kaldı. Bugün kadın, modern dünyanın çarkları arasında biçim değiştiren bir sömürünün başrolünde. Adı bazen "ev hanımı", bazen "mevsimlik işçi" ama çekilen sancı hep aynı kökten besleniyor.
Görünmez Emeğin Kahramanları: Kırsalda Kadın Olmak
Şehirlerin ışıltılı tabelalarından uzakta, toprağın kokusuyla uyanan kadınlar için hayat bir "Amazon" mücadelesidir. Erkekler gurbete çalışmaya gittiğinde veya hayatın yükünden yorulduğunda; beş çocukla kalan bir kadının bebeği sırtında ekin kaldırması, bir işçi taburunu yönetmesi sadece bir "hayatta kalma" hikâyesi değil, bir destandır.
Tarlada şafak vakti başlayan mesai, ahırda hayvan sağımıyla devam eder, akşam ise evin tütmesi gereken bacasında son bulur. Mevsimlik kadın işçilerimiz;
Tüm olumsuz şarlara rağmen seherden akşama toprakla boğuşur,
Sosyal güvencesiz, kaderine terk edilmiş bir döngüde ter döker,
Aynı işi yaptığı erkekten daha düşük ücret almanın ağırlığını taşır.
Görünmez Emek ve Duygusal Prangalar
Kadın, tarladaki ağır mesaisini bitirip eve döndüğünde, bu kez ev işleri ve bakım sorumluluklarıyla kuşatılır. Üstelik bu devasa emek, sanki doğuştan gelen bir "görev" gibi görülüp değersizleştirilir. Fiziksel yorgunluğu yetmezmiş gibi, bir de toplumun ona yüklediği "ne olursa olsun kocanı memnun etmelisin" dayatmasıyla ruhu kıskaca alınır. Kadının kendi yorgunluğu ve hakları yok sayılırken; o, hem tarlada hem evde, kendi varlığını başkalarının mutluluğuna feda eden sessiz bir kahramana dönüştürülür.
Damdan Düşenin Halini Anlamak
Yılda bir kez kutlanan kadın hakları günleri, tarlada elleri dikenle parçalanan, yüzü güneşten kavrulan o kadının derdine derman olmuyor. Çünkü "damdan düşenin halinden, ancak damdan düşen anlar." Kadınlar karar alma mekanizmalarında, yönetim koltuklarında ve emeğin yönetildiği merkezlerde kendi sesleriyle var olmadıkça; bu güneş solmaya mahkûmdur. Şovenist bakış açısı ve sınıfsal baskı, kadının alın terini "görünmez" kıldıkça toplumsal bir kalkınmadan söz etmek mümkün değildir.
Yarını Kadınlar Kuracak
Hayat akıp giderken, güneş her sabah yine önce o nasırlı elleri ısıtacak. Bizim dileğimiz; kadının emeğinin bir lütuf değil, bir hak olarak görülmesidir. Kadın, sadece birilerinin "anası, bacısı veya eşi" olduğu için değil; hayatımıza emek veren, üreten ve dönüştüren temel güç olduğu için değer görmelidir.
Güneş kadınların ellerinde doğmaya devam ettikçe, o ellerin yaralarını sarmak ve emeğine hak ettiği saygıyı göstermek hepimizin insanlık borcudur. üneş kadınların ellerinde doğmaya devam ettikçe, o ellerin yaralarını sarmak ve emeğine hak ettiği saygıyı göstermek hepimizin insanlık borcudur. Gözlerindeki ferin sönmediği, emeğinin sömürülmediği bir dünya, kadının gülüşüyle mümkün olacaktır.